READER – Ordinary Things – Rachel Gruijters/ Blauwhuis

Et dans l’ orange du matin, elle se reveille. La nouvelle vague.

A 12 minute – rollercoaster, coaster zoals het moment dat je drinkt en iets ziet en het glas van tussen de tanden verwijdert en opzijzet op een coaster; all the while being utterly shaken and perhaps stirred as well. Er vielen wat glazen. Omdat een gebiologeerd publiek nu eenmaal de conventionele beleefdheid overboord gooit.

‘Toen mijn broer en ik klein waren, tekenden we de lijnen van imaginaire huizen’

©Rachel Gruijters

Er is een speeltuin die de filmwereld heet, Old Hollywood and its illustrious divas and decors. Er is een nasleep van oneindig veel filmtheoretische denkwebben, canon en een kluwen aan vaststaande feiten, ontledingen en dichotomieën. It s a dangerous terrain to thread upon. Thread als in ‘koord’- dansen. Een goed werkwoord om de prestatie van de regisseur en filmploeg te omschrijven. Iconische huizen en beroemdheden hertekenen en in passen in contemporaine  gedachten gangen en de eigen kunstpraktijk, is geen sinecure, integendeel, het creëert vaak eerder een impasse dan een nieuwe golf, voornamelijk in gestiek leest de kritiek steeds een minder echte waarheid dan de oorsprong.

Ceci n est pas le cas ici. Hier, slaagt Rachel Gruijters erin om de impasse te overstijgen, om gedurende 12 minuten de conventies onderuit te halen, het publiek mee te nemen op een meta-filmische reis doorheen het constructivisme van Hollywood en bij uitbreiding, het constructivisme van onze eigen herinneringen. Want, zoals de ondertitel belooft, ‘Ordinary Things (that happened in the childhood home of the maker of this film)’ verwacht het publiek tussen de herinneringen van de Hollywood diva’s,  ook de herinneringen van de regisseur terug te vinden en lijkt het op het eerste moment ook zo. Maar ook daar vallen de glazen naast de coasters. Is dat wel zo? Of is ook dat een constructie?

Deze koorddans tussen conventie en constructivisme is volledig geslaagd. Mede door de perfectie van de achtergrond. Impéccable. Onberispelijk. De ruggengraat van decor, kostuums en acteren zit zo goed in elkaar, dat het zowel de geschiedenis alle eer aan doet alsook zichzelf blijft en er in slaagt een eigen discours aan te kaarten. Zonder de diepe voorstudie en de gedetailleerde toepassing van deze achtergrondkennis, hadden de fundamenten inderdaad met de blik van critici neer gegaan als een kaartenhuis.

Deze fundamenten echter, zijn ongelooflijk sterk. Er is herkenning. Ah, daar is Joan! Die Scene! Er is vervreemding. Is dat wel Joan? Het is Rachel. Is het wel Rachel? Er wordt gespeeld met verwachtingspatronen, met theatrale conventies, met voice over en muziek.

De speeltuin is geopend.  Het is een koorddans die meer dan een applaus waardig is!

Meer info over de kortfilm vindt u op www.blauwhuis.be

Meer over Rachel Gruijters’ andere projecten op de website: http://rachelgruijters.com/

All Photographic Rights ©Rachel Gruijters

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s